دلنوشته های من

فصل آخر

delneveshte-marzeye2 — Thu, 22 Oct 2009 12:48:18 GMT

به خاطر همان روياهاي دور و درازي بود که هيچگاه به مقصد نرسيد انگار.....
به خاطر اينکه براي خودم دنيايي بسازم،دنياي خودم و نوشته هايم،خودم و خاطراتم
حالا خاطراتم ميان همه اين نوشته ها دست و پا مي زند
اما انگار کسي موي خاطراتم را محکم کشيده است و ول نمي کند
باشد،پيشکش خودش....
من هم ميروم با خاطراتي له شده
خداحافظ

delneveshte-marzeye2 — Sun, 19 Jul 2009 06:31:36 GMT

پاييز بود
برگ ها همه زرد شدند
من سبز بودم

زمستان آمد
درخت ها همه سفيد مي شدند
من سبز بودم

....و بهار
برگ ها و درختان و زمين سبز شدند
من اما چنان زرد شدم
كه سبزيم محال مي نمود

سبزی که سیاه شد

delneveshte-marzeye2 — Sun, 14 Jun 2009 08:32:18 GMT

اوايل آنقدر خوشحال بوديم که خودمان هم وحشت مي کرديم،مي ترسيديم،مي ترسيديم از خوشحالي مان اول فقط خيال بود،خيالي سبز و بعد پر شديم از روياها،روياهايمان آنقدر بزرگ شد که با هم تقسيمش کرديم شوري به پا شد،سبز...سبز...سبز....همه جا بود ،اين يک نشانه بود،نشانه اي بر يک حادثه سبز اما آنچه شد،نبود آنچه بود پس از آن همه شور،آن همه موج،آن همه شوق سهم ما تنها نگاهي بود به يکديگر،نگاهي که مي دانستيم چه مي گويد! چه خوب آرمان هايمان را به بازي گرفتند،انگار اين شور ما چندان به مذاق بزرگان خوش نيامد و اين آغاز داستان ديگري است...

کتابی که دوستش دارم

delneveshte-marzeye2 — Fri, 15 May 2009 10:58:08 GMT

احساس می کنی که دریغ است

با درد خود اگر بستیزی

می بوئی آن شکوفه ی غم را

تا شعر تازه ای بنویسی

تمام وجودش سرشار از خاطرات زیبایی برای من است و خاطرات مضحکی برای دیگران،خود را گم می کنم میان ورق هایش میان خط هایش ،میان پاییزش،گریز و دردش،عصیان و دیدار تلخش...

آه...من فروغ وار می پرستمت!

پا در بند تقدیر

delneveshte-marzeye2 — Wed, 15 Apr 2009 10:46:56 GMT

می ترسم

-باید

اما بی دغدغه باید بود

-شاید!

کدام اندوهت را بگریم؟

delneveshte-marzeye2 — Fri, 27 Mar 2009 12:40:20 GMT

هر بارسکوت،هر بار مکث و نگاهی در فاصله میان لحظه های خالی...

لحظه هایی که بر روی عمرت حساب می شوند،می درند و می گذرند...

لحظه هایی که ناخواسته هر دقیقه اش سال ها پیرت کرده اند

لحظه هایی که سهم تو از آنها تنها همان گریه های شبانه است،اتفاق جدیدی نیست گریستن برای تو عادتی دیرینه است،تنها سهمی که به ارث می بری از مادرانت

به من بگو...بگو که چگونه است این نگاه ها که هرکس به آن بنگرد با اسرار آمیزترین لرزش ها مر تعش می شود؟

نگاه هایی دردناک،زجر آور،برآمده از غم ها و درد های پنهانی زنی بی گناه...

زن های بی پناه...زن های بی گناه

سال هاست که امثال تو متولد می شوند اما دیگران از این خبر که فرزند دختری متولد شده گنگ و گیج و ناراحت و مبهوت می شوند

کودک می شوند اما هیچ گاه کودکی نمی کنند و تمام سعی خانواده بر این می شود که در عنفوان کودکی از تو کدبانویی خانه دار بسازند و به جای عروسک در دستان تو کفگیر گذاشته می شو د

کمی بزرگتر که شوی درست در سنی که همسالان پسر تو غرق در بازی های کودکانه اند تو در بند حجابت کودکی ات را از دست می دهی

عاشق می شوی اما حق انتخاب نداری

نا خواسته مادر می شوی چرا که زمانی می توانی قابل ستایش باشی که مادر شوی

به پای فرزندانت پیر می شوی

و می میری بی آنکه زندگی کرده باشی...

تو زندانی زندگی هستی که مردانش برای تو تصمیم می گیرند،به جای تو عاشق می شوند اما به تو قانع نمی شوند

این تنها تو نیستی...نه..

چین و شیارهای صورتت از قرن ها رنج که بر امثال تو رفته است سخن می گویند،این شیارها از زبان زنان با زنان حرف می زنند و سنگینیش بر زن یعنی بر لطف بر رقت بر زیبایی بر مادری فرود می آید

زن های بی پناه...زن های بی گناه...

سخت است که بدانی پس فردای من و تو همیشه ظلمت محض است که هیچگاه در طول زندگی ات با تمام خوشی های معصومانه نتوانسته ای درست و حسابی خوشبخت باشی

زن های بی گناه...زن های بی پناه

انگار دوباره خود را گم کرده ام

delneveshte-marzeye2 — Mon, 23 Feb 2009 09:15:18 GMT

شب که می رسد

روز که می گذرد

من با تمام ستارگان غریبه ام

این بار اما آسمان روشن تر است،قلمی در دست،کاغذ ی سفید و موسیقی شبانه....انگار همه جمع شده اند برای من

شب که می رسد

خاکسترهای خورشید در آسمان پراکنده می شود

تا روز دیگر،تا صبحی دیگر....

این روزها که همه به هم دهن کجی می کنند،بگذار من هم به این روز و شب بخندم

چه خیالی!

بیا ما هم ببافیم

صبح هم که شود خیال هایمان را جمع می کنیم و

پرت می کنیم در ناکجا آباد ذهنمان

و شب دوباره رشته های سرخ و سیاه را در هم می تنیم

رشته ها که دراز شود

من تا صبح برایت قصه می گویم

قهرمان قصه هایمان هم

تا صبح به ماکمک می کنند رشته ها را ببافیم

و اگر روز شود

قهرمان قصه هایمان گم می شوند

من در تمام روز در جستجویشان

خود را گم می کنم

شاید شب دوباره پیدایشان کنم

اگر نباشند که این خیال بافته نمی شود

خیال هایمان که دود شود

دیگر قصه ای نیست

آن وقت فقط می خندیم به این روز و شب لعنتی...

خط خطی هایی به شکل خنده

delneveshte-marzeye2 — Thu, 01 Jan 2009 08:49:18 GMT

شما که باز به من نگاه می کنید و می خندید

باید…باید این خنده ها را به ته ته ذهنم بسپارم تا هیچگاه از یاد نبرم،تا اگر روزی از یادم رفت به تو ثابت کنم که همیشه با خیال زندگی کرده ای

من نمی خواهم شما را به خنده های دفترم تبدیل کنم،نمی خواهم

اما دوستان عزیزم شما هم حتی مثل خودم با خودم لج می کنید و من مجبور می شوم خنده هایتان را به رختان بکشم،من حتی فکرهای شما را هم می خوانم ،این فاجعه است اه فکر می کنید شما به چخوف کمک کردید؟یا فکر می کنید چارلز دیکنز با شما بزرگ شد؟متاسفم عزیزان من نه چخوف نه همینگوی نه تولستوی نه فئودور عزیزم شما را می شناخت

باید به یادتان بیاورم که شما نه زنده اید نه من به شما جان می دهم شما فقط بلدید بخندید،متاسفم که شما را آزار می دهم دوستان من،شما باید یاد بگیرید به حرف من گوش کنید و دفترم را از خنده های –ببخشید-زشتتان پر نکنید شما نباید از یاد ببرید که من هیچگاه شما را به حساب هم نمی آورم

باز که می خندید...

نه دوستان من

نه شما را قسم می دهم نه التماس می کنم

من اگر گاهی به سراغتان می آیم، فقط می خواهم قصه هایم را فراموش نکنم،فقط می خواهم خودم را فراموش نکنم،فقط...

امیدوارم بفهمید که من نیازی به شما ندارم و هیچ گاه حتی از خنده هایتان هم لجم نمی گیرد

ولی..بازکه شما..به مــ.. من.. می خندید؟ُ

نه..نه ..حتی خنده هایتان هم..

شما فقط بلدید دفتر مرا زشت کنید،فقط

قصه ای گفت و نوشت...

delneveshte-marzeye2 — Sun, 30 Nov 2008 08:54:25 GMT

بنویسم،بنویسم

بنویسم از این دنیای شلوغ به هم ریخته،بنویسم از این روزهای خشک،بنویسم از این آدم ها،آدم هایی که حتی دنیایشان برای تبدیل به دنیای قصه هایم جذابیتی ندارد

بنویسم که این روزها به قول سهراب مدرسه دنیای مرا قیچی کرده

بنویسم این روزها داستان و کتاب و دنیای من به هم ریخته

بنویسم از چهل کتاب نخونده،کتاب هایی که انگار روایت خود منن،منی که دیگر نه می خواند نه می نویسد

میدونی اگه یه مدت ازش دور باشی...اگه باهاش ننویسی...اگه لمسش نکنی،دیگه قلمت باهات راه نمی یاد،باید بنویسی و بنویسی اونقدر که یادش بیاد تو همونی،می خوام بنویسم و بنویسم تا یادش بیاد

می خوام بازم صدای خنده شو،گریه شو حس کنم...لمس کنم

می خوام دوباره باهاش زندگی کنم

خوشحالم که دلم هنوز دل دل کردن یادش نرفته

چرا چنین؟

delneveshte-marzeye2 — Tue, 14 Oct 2008 17:20:18 GMT

برای از تو نوشتن،برای تو که نمی شناسمت،ندیدمت،تویی که تنها می دانم این روزها درد را حس می کنی ،لمس می کنی،توکه تمام رویاهایت خط خورده است،از تو نوشتن برایم سخت است…

با این حال از تو می نویسم…راستی آخرین بار که دویدی،آخرین بار که راه رفتی ،قدم زدی کی بود؟کجا بود؟زیر باران یا آسمان آبی خالی…

امروز هم در زیر هجوم خاطرات گذشته ات می دوی!امروز حتی با دو پای نداشته ات تندتر می دوی…اما رویاهایت را با خود حمل کن،رویاهایت را پرت نکن…رویاهایت را فراموش نکن

نه!من هم می دانم،می دانم که درد را از هر طرف که بخوانی درد است،می دانم که هیچ نمی دانم از رنج هایت…

می دانم…می دانم

اما این را هم می دانم که اگر رویاهایت را لگد کنی باز می مانی!

بازگرد دوست من،بازگرد

بازگرد و خودت خلق کن،بساز و زندگی کن

همه برایت دعا می کنیم

برای سلامتی ات…برای شروع دوباره های جدید و برای حس یک زندگی

خدایا به آرزوهای ما نگاه کن