احساس می کنی که دریغ است
با درد خود اگر بستیزی
می بوئی آن شکوفه ی غم را
تا شعر تازه ای بنویسی
تمام وجودش سرشار از خاطرات زیبایی برای من است و خاطرات مضحکی برای دیگران،خود را گم می کنم میان ورق هایش میان خط هایش ،میان پاییزش،گریز و دردش،عصیان و دیدار تلخش...
آه...من فروغ وار می پرستمت!
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388ساعت 14:28
توسط
مرضیه
موضوع:
|
